جنس نقره است مىبوسد . بر روى ضريح ، پوشش‌هايى از طلا و نقره و بر درهاى ورودى ، پرده‌هايى از حرير آويخته است . مردم اين شهر ، دو طايفه‌اند : يكى فرزندان زحيك و ديگرى فرزندان فائز ، و هميشه در حال جنگ و ستيزند و همگى ، شيعه دوازده امامى و از نسل يك پدر مىباشند و به واسطه نزاع و درگيرى آنان ، شهر كربلا پيشرفتى نكرده است . « 1 » ساختمان كنونى حرم امام حسين ( ع ) ، چنان كه ميان مردم شهرت دارد ، منسوب به آل بويه نيست . زيرا تاريخ احداث آن به سال 767 ه ؛ يعنى قرن هشتم و بيش از سه قرن بعد از انقراض دولت آل‌بويه كه در سال 447 ه روى داده ، باز مىگردد . بنابراين فاصله ميان تاريخ انقراض آل بويه تا زمان احداث ساختمان كنونى ، بالغ بر سيصد و بيست سال مىباشد . همچنين اين ساختمان ، با بنىعباس هم نسبتى ندارد ، چون كه انقراض دولت آنان در سال 656 ه و حدود يكصد و يازده سال ، قبل از احداث اين بنا به وقوع پيوسته است . ترديدى نيست كه اين ساختمان در دوران سلطان اويس ، پسر شيخ حسن جلايرى به اتمام رسيده است . چه اينكه او ساخت و ساز مسجد و حرم را در سال 767 ه ؛ يعنى چهل سال تمام ، بعد از زيارت كربلا توسط ابن بطوطه به پايان برده است . سپس فرزندان سلطان اويس به نام‌هاى سلطان حسين و سلطان احمد ، پس از او به توسعه و تكميل بناى حائر پرداختند . تاريخ احداث اين ساختمان در آن سال ، بر روى محلّى كه هم اكنون ، نزد عموم مردم به « نخلهء مريم » « 2 » معروف است و در جنوب غربى حرم امام حسين ( ع ) و پشت

--> ( 1 ) . سفرنامهء ابن بطوطه ، ج 1 ، ص 139 . ( 2 ) . طاهر القيسى ، به واسطه دخالت‌هاى بيش از اندازه در امور روضه مقدسه و آثار و ساختمان آن ، جهت نابودى محلّ تاريخى « نخله مريم » بسيار پافشارى كرد .